امروز با تقاضای بازخریدی من از روزنامه ایران موافقت شد . اگه کارها درست پیش بره،  درست بعد از ۱۲ سال کار در روزنامه ایران از این روزنامه بیرون میام . راستش دوست نداشتم از روزنامه ای که با جان و دل برای آن کار کردم بیرون بیام اما شرایط به گونه ای فراهم شد که دیگر امکان کار کردن در این روزنامه برای من میسر نبود .

نمی خواهم زخم های گذشته را باز کنم ، ولی بعد از تغییر دولت همه ما می دانستیم که باید شاهد ترکیب تازه ای در مدیریت روزنامه باشیم . اوایل مهر ماه ۸۴ - که یک روز چهارشنبه بود - بعد از آنکه آقای وصال از مدیریت روزنامه استعفا داد روز جمعه غلامحسین اسلامی فرد با دو نفر از نیروهای خبرگزاری فاتحانه وارد روزنامه شدند و از نگاه خودشان کار در روزنامه را در دست گرفتند . اما این فتح برای آنها فقط ۲۴ ساعت طول کشید زیرا شنبه عصر وقتی دبیران روزنامه را به اتاق کنفرانس خواندند من پیش خودم فکر کردم که " حتما فرد جدیدی از طرف وزیر برای اداره موسسه و روزنامه معرفی شده " فکری که غلط هم نبود . در اتاق کنفرانس آقای مختارپور - معاون مطبوعاتی وزیر ارشاد - به همراه آقای بیژن مقدم - مدیر خبر خبرگزاری فارس - نشسته بودند . مختارپور حکم صفار هرندی ،وزیر ارشاد را که بر اساس آن بیژن مقدم به عنوان سرپرست موقت موسسه و نیز روزنامه ایران منصوب شده بود خواند . حکمی که عملا ۴ ماه دوام داشت . چون خادم المله- مدیر عامل وقت خبرگزاری- مقدم را برای مدیر مسئولی به هیات نظارت معرفی نکرد و با مدیر عاملی او هم مخالف بود و مقدم هم مجبور شد که درنیمه بهمن ماه خداحافظی کند و برود . مقدم روزی که خداحافظی کرد به ما گفت " خادم بهتر است برود خبرگزاری را احیاء کند " نکته ای که من هم به آن معترف بودم چون از زمانی که او آمده بود به همراه دوستانش تمام هم و غم او بدست آوردن روزنامه بود بنابراین از تحول در خبرگزاری کاملا غافل مانده بود و آن پاشنه آشیلی برای او بود .

بعد از رفتن مقدم ،اسلامی فرد به همراه باندش وارد روزنامه شد ، روزنامه و مدیریتی که حدود سه ماه دوام داشت زیرا یک اشتباه کوچک محمل را به دست مخالفان داد و روزنامه بسته شد . روزی که روزنامه بسته شد به خادم گفتم" اگر توانستید روزنامه را تا ۲۴ ساعت باز کنید که کردید واگرنه شما و اسلامی فرد باید بروید." بهر حال روزنامه تا زمانی که آنها بودند باز نشد و زمانی باز شد که آنها رفتند . با آمدن مدیریت جدید من هم باید بیرون می آمدم ، اتفاقی که که از مدتها پیش - یعنی از زمان اسلامی فرد - بدنبال آن بودم چون نمی توانستم با چارچوب تازه و دولت جدید سازگار باشم . امروز این اتفاق افتاد !