در سال ۱۳۵۶ اگر به امارات و  منطقه دوبی آن می رفتید در آنجا به طور قطع همه چیز جز " آبادانی فعلی" را می یافتید . روزنامه فاینانشیال تایمز لندن در ویژه نامه ای که حدود دو سال پیش برای دوبی منتشر کرد رشد دوبی در ۲۰ سال گذشته را مدیون دو چیز می دانست :۱- تعامل با اقتصاد جهانی و ۲- تجدید نظر در سیاست های داخلی . اما آن چیزی که فاینانشیال تایمز فراموش کرد به دو نکته خود مورد دیگری را اضافه کند  ، استفاده از " فرصت هایی " بود که ایران برای آن فراهم کرد .

دوره هایی که امارات توانست از قبل ایران تهدیدها را به " فرصت " تبدیل کند و موقعیت خود را از یک کشور عقب مانده دهه ۱۹۷۰ میلادی به یک منطقه پیشرفته در خلیج فارس ارنقا بخشد به چند بخش تقسیم می شود :

۱- حدف نیروهای کارآفرین و تکنو کرات در سالهای اول انقلاب ، ظهور انقلاب اسلامی و فشارهایی که در ابتدای انقلاب و تحت توجهات خاص شعارهای انقلاب بر طبقه کارآفرین و تکنوکرات وارد شد باعث شد که این طبقه علیرغم نیازی که کشور به آنها داشت از ایران مهاجرت کنند . بخشی از این افراد در ابتدا به آمریکا و اروپا رفتند و بخشی دیگر به دوبی . اکنون وضعیت در دوبی به گونه ای شده که حتی ایرانیان مقیم اروپا و آمریکا بخش تجاری خود را به دوبی منتقل کرده اند . براساس امار و ارقام امارات در حال حاضر نزدیک به ۱۴ درصد مدیران فعال در دوبی را ایرانیان تشکیل می دهند . در همین راستا اگر بگوییم که ابادانی دوبی مدیون ایرانی ها است سخن گزافی نگفته ایم ،چه تلويزيون امارات چندي قبل اعلام كرد كه از ابتداي فعاليت دوبي به عنوان منطقه ازاد تا پايان سه ماهه نخست سال جاري ميلادي مبلغ 200 ميليارد دلار از سوي 400 هزار ايراني در دبي سرمايه‌گذاري شده است .

همچنين در حال حاضر بيش از 6500 شركت و 10 هزار دانشجوي ايراني در دوبي هستند و بيش از 25 درصد جمعيت اين بندر را ايرانياني تشكيل مي‌دهند كه توانسته‌اند در تجارت خليج‌فارس و ايران فعال شوند.

۲- جنگ عراق علیه ایران ، جنگ ۸ ساله عراق علیه ایران فرصت دیگری را در اختیار امارات قرار داد تا از آن به نحو احسن استفاده کند . تا پیش از این، ایران از بعضی جهات به عنوان " چهار راه " مبادلات و ترانزیت منطقه نامگذاری شده بود . این به ان خاطر بود که ایران در آن دوران هم از لحاظ ترانزیت زمینی و هم هوایی بهترین موقعیت را دارا بود . اما بروز جنگ ، جدا از آنکه سبب مهاجرت بیشتر افراد تکنوکرات شد باعث شد که مزیت های نسبی ایران در این زمینه هم " ناپدید " شود و امارات و منطقه ویژه آن یعنی " دوبی " از این فرصت بدست آمده بهره برداری جداکثر را بکند . اکنون فرودگاه دوبی با جابجایی ۲۲ میلیون مسافر در سال به عنوان " هاب" منطقه عمل می کند و این فرصت را که تا پیش از این متعلق به ایران بود از آن خود کرده است و اسکله های دوبی با قدرت پهلو گیری کشتی های ۵۰۰ هزار تنی اکنون جایگزین اسکله های خرمشهر و شهید رجایی بندر عباس در منطقه خلیج فارس شده است به طوریکه حتی کالاهای ایران هم که توسط کشتی های غول پیکر می اید باید در آنجا تخلیه شوند .

۳- تنش های سیاسی ، تنش های سیاسی یک و نیم دهه اخیر  در کنار فرار سرمایه سبب مهاجرت افراد و کارافرینان دیگر از ایران شده است . به نظر می اید این پروسه فرار سرمایه و مغز در چند ماهه اخیر شدت بیشتری به خود گرفته باشد به طور که حتی اعتراض مسئولان قوه قضاییه و دیگر کارشناسان ررا هم بلند کرده و خواستار امنیت اقتصادی شده اند .

با اینحال به نظر می اید با توجه به شرایط موجود پروسه ارتقاء امارات و دوبی از کنار ایران ادامه داشته باشد و این پروسه تا زمانی که ما به خود نیامده ایم که در حال چه خدمتی به کشورهای حاشیه خلیج فارس هستیم ادامه خواهد داشت . ما نباید حسرت عربها را بخوریم که آنها در حال چه پیشرفتی هستند ، چون آنها بر اساس قانون " فرصت طلبی " در حال استفاده از این فرصت هستند ، این ما هستیم که نباید " فرصت ها" را برای دیگران فراهم کنیم .