خبرنگار اين روزنامه در مقدمه مصاحبه به مسؤولان روزنامه نوشته است كه شما از من خواسته بوديد تا درباره « جامعه بين الملل» چيزهايي را پيدا كنم. من اين كار را انجام دادم و فردي را پيدا كردم كه روح هدايت كننده «جامعه بين الملل» است.دكتر كارل ماركس ، داراي دكتراي فلسفه واهل آلمان است . با يك دانش وسيع كه از مشاهدات زندگي در اقصي نقاط دنيا و كتابها استخراج كرده است . من مطمئنم كه او به مفهوم واقعي كلمه هرگز يك «كارگر» نبوده است. حواشي و ظواهر نشان مي دهد كه او يك مرد مرفه طبقه متوسط است . اتاق پذيرايي كه شب مصاحبه به آن راهنمايي شدم براي يك دلال سهامي درست شده بود كه بهره اش را برده بود و حالا به دنبال خوشبختي اش است . اين يك اتاق راحت با امكانات آسان است ، اما چيزي را كه مشخصه مالكش باشد درآن وجود ندارد. يك تصوير زيبا از منظره رودخانه راين برروي ميز وجود دارد كه به نوعي تداعي كننده «مليت » ماركس است. يك لحظه بوي نفت به مشامم خورد، وقتي جست وجو كردم متوجه شدم اين بو،بوي گل هاي رز بود. با خيال راحت به صندلي ام تكيه دادم وبا نگراني منتظر وضعيت بدتر ازاين شدم.
او (ماركس) وارد شد و با گرمي با من برخورد كرد و ما چهره به چهره روبروي هم نشستيم. بله، من با طلايه دار انقلاب، با بنيانگذار حقيقي و روح هدايت كننده «جامعه بين الملل » با نويسنده اي كه گفته است «سرمايه» مال كارگر است ، رو در رو نشسته ام و صحبت مي كنم.
مستقيم سربحث رفتم. گفتم به نظر مي آيد آگاهي جهان نسبت به « جامعه بين الملل» شفاف نيست ، از آن خيلي متنفر است ، اما قادر نيست كه بطور واضح بگويد نسبت به چه چيز آن تنفر دارد. برخي كه بيشتر به عمق اين تنفر رفته اند اظهار مي كنند كه آنها (جامعه بين الملل ) يك شكل پيامبرگونه به خود گرفته اند، نيمي از چهره آنها دوستدار لبخند كارگر است ونيمي ديگر به دنبال توطئه مرگبار هستند. آيا مي شود اين افسانه را براي ما روشن كنيد؟»
پروفسور خنديد ، با صدايي نه چندان بلند. او شروع به جواب دادن كرد : «آقاي عزيز هيچ افسانه اي نيست كه خواسته باشيم آن را روشن كنيم ، مگر حماقت آن گروه از انسانهايي كه بطور مداوم اين حقيقت را كه «جامعه » يك جامعه مردمي است وحاضر نيستند كاملترين گزارشهاي پيشرفت «جامعه» را بخوانند منكر مي شوند. شايد شما با يك پني مقررات و قوانين ما را بخريد . اما حاضر نيستيد يك شيلينگ براي خريد جزوه هايي كه اطلاعات كاملي راجع به ما به شما مي دهد خرج كنيد.
خبرنگار : تقريباً… بله، شايد اين چنين باشد. بگذاريدكاملاً با شما صريح باشم و موارد مطرح شده با شما را در معرض يك ناظربيروني قرار دهم ، اين ادعاي كلي شما از بي ارزش بودن (حرف مخالفان) بايد چيزي فراتر از ناديده گرفتن خواسته هاي بيشمار بيمارگونه باشد. مصر هستم كه اين سؤال را حتي با اينكه شما به من گفته ايد بپرسم كه «جامعه بين الملل » چيست؟
دكتر ماركس : شما فقط به افرادي كه آن راتشكيل مي دهند نگاه كنيد… كارگران .
خبرنگار : بله ، اما سرباز به نمونه سياستمداري كه او را به حركت واداشته نياز ندارد. من برخي از اعضاي شما را مي شناسم ومعتقدم كه آنها توطئه گر نيستند. علاوه براين، يك رازي را كه يك ميليون نفر آن را مي دانند ديگر راز نيست. واميدوارم شما مرا ببخشيد اما چه مي شود اگر اين افراد به جاي آنكه در اختيار افراد صادق ودرستكار باشند ابزاري در دستان يك كله شق قرار گيرند؟
دكتر ماركس : چيزي براي اثبات اين ادعا وجود ندارد.
خبرنگار : آخرين قيام پاريس؟
دكتر ماركس : اول از همه مي خواهم ثابت كنيد كه اين قيام يك توطئه بود. يعني چيزي رخ داده كه تحت تأثير قانونمندي محيطي نبوده، من مي خواهم كه مشاركت «جامعه بين الملل» را دراين توطئه اثبات كنيد.
\خبرنگار؛ حضور بسياري از اعضاي «جامعه» كه در بدنه كمون (پاريس) بودند.
*دكتر ماركس: پس در اين صورت، اين توطئه هم از جانب فراماسونها هم بوده است، چرا كه به صورت فردي در كار شريك بودند و تعداد آنها هم كم نبود. در واقع اگر پاپ هم كل قيام را به حساب خودشان بنويسند هيچ تعجب نمي كنم. اما سعي كنيد نمونه ديگري بياوريد. قيام پاريس توسط كارگران پاريس شكل گرفت. تواناترين كارگران بايد رهبري قيام و اداره آن را در دست گرفته باشند و علي القاعده تواناترين كارگران هم عضو «جامعه بين الملل» هستند. با اين حال «جامعه» به هيچ وجه مسؤول اعمال آنهانيست.
\خبرنگار: اما دنيا طور ديگري به آن نگاه مي كند. مردم از دستورالعمل هاي مخفي صادره از لندن وحتي اهداي پول حرف مي زنند. آيا واقعاً اين را تأييد نمي كنيدكه باز بودن بيش از حد و اندازه اقدامات «جامعه» باعث شده كه پنهانكاريهاي ارتباطاتي آن مخفي نماند؟
*دكتر ماركس: كدام انجمن شكل گرفته اي توانسته بدون آژانس هاي خصوصي وعمومي كار خود را انجام دهد؟ اما، صحبت از دستورات مخفي از لندن كاملاً به منظور گمراه كردن طبيعت « بين الملل » است. اين امر(صدور دستور مخفي) مستلزم تشكيل يك دولت متمركز «بين الملل» است، در حالي كه شكل واقعي (بين الملل) به گونه اي طراحي شده است كه انرژي محلي بزرگترين بازي را ايفا كند و در عين حال مستقل باشد. در حقيقت، «بين المل» به هيچ وجه يك دولت مناسبي براي طبقه كارگر نيست. آن ضامن اتحاديه است تا نيروي كنترل كننده.
\خبرنگار: اتحاديه به چه منظوري؟
*دكتر ماركس: رهايي اقتصادي طبقه كارگر با فتح قدرت سياسي. استفاده از آن قدرت سياسي براي تحقق اهداف اجتماعي. بنابراين لازم است كه اهداف ما آنقدر جامع باشد كه هر شكل از فعاليت طبقه كارگر را در بربگيرد. براي اينكه آنها را مطابق يك مشخصه ويژه بسازيد، لازم است كه آنها را با نيازهاي يك بخش تطبيق دهيد. يك ملت از كارگران، آن هم به تنهايي. اما چگونه از تمامي انسانها مي توان پرسيد تا خود را با اهداف تعداد اندكي يكسان كنند؟ براي انجام چنين كاري، «جامعه» بايد تاوان عنوانش را به «بين الملل» بدهد. «جامعه» شكل جنبش هاي سياسي را ديكته نمي كند. آن، فقط پايان جنبش ها را مشخص مي كند. «جامعه بين الملل» شبكه اي از جوامع به هم پيوسته است كه در سراسر دنياي كارگري گسترده است. در هر بخش از دنيا، برخي از جنبه هاي ويژه، مشكل خودش را نشان مي دهد و كارگران آنجا آن مشكل را به شيوه خودشان بررسي مي كنند. تركيب كارگران نيوكاسل در بارسلونا باهم فرق مي كند همچنانكه اين تركيب كارگران در لندن و در برلين يكسان نيست. براي مثال در انگلستان راه نشان دادن قدرت سياسي براي طبقه كارگر باز است. در جايي كه اعتراض مسالمت آميز مطمئن تر و سريع تر جواب مي دهد، قيام و شورش ديوانگي است. در فرانسه، صدها قوانين سركوب و يك تضاد مرگبار بين طبقات وجود دارد كه به نظر مي آيد راه حل قهر آميز، جنگ اجتماعي را لازم مي سازد. انتخابهاي آن راه حل، وظيفه طبقات كارگري آن كشور است. «بين الملل» در اين موضوعات (انتخاب راه حل) دخالت نمي كند و شديداً هم بر آن توصيه شده است. اما از هر جنبش هواداري مي كند و در محدوده قوانين خودش به آن كمك مي كند.