روزنامه شيكاگو تريبون ۵ژانويه۱۸۷۹

در خانه كوچكي در «هاوراستوك هيل»، شمال غربي لندن، كارل ماركس، بنيانگذار سوسياليسم مدرن، زندگي مي كند. او در سال۱۸۴۴ به خاطر تبليغ تئوريهاي انقلابي از زادگاهش ـ آلمان ـ تبعيد شد. در سال۱۸۴۸ به آلمان برگشت، اما پس از چندماه دوباره تبعيد شد. در پاريس اقامت گزيد اما تئوريهاي انقلابي او باعث شد كه در سال۱۸۴۹ از آن شهر تبعيد شود. از آن سال به بعد دفتر مركزي او در لندن برپا شده است. پايبندي او به اعتقاداتش از همان ابتدا مزاحمت هايي را برايش به وجود آورده است. از ظواهر خانه اش پيداست كه اين اعتقادات به يقين براي او رفاه نياورده است. مطمئناً طي اين سالها او به جد خودش را وقف ديدگاهش (كه بدون شك از اعتقاد عميقش به آنها برمي خيزد)، كرده است و هر چند كه ما تبليغات آنها را بي اهميت تلقی كنيم اما نمي توانيم براي كسي كه اكنون تبعيدي گرانقدر است وخودش را وقف اعتقاداتش كرده، احترام قايل نباشيم.
خبرنگار شما را دويا سه بار نزد او دعوت كردند و هر بار كه با دكتر در كتابخانه اش ديدار كردم، يك كتاب در يك دست و سيگار در دست ديگرش بود، او بايد بيش از ۷۰سال سن داشته باشد (ماركس در آن زمان ۶۰ساله بود) فيزيك بدنش كشيده و چاق است. او سرآمد روشنفكري ونماد يك يهودي انديشمند است. ريش وموي او بلند و خاكستري است. رنگ چشمان او زير ابروهاي پرپشتش به سياهي مي زند. در برابر يك غريبه به غايت محتاط است. يك خارجي در كل مي تواند مجوز ديدار بگيرد، اما «هلن دمورت» زن آلماني كه مأمور ترتيب ملاقاتها است، دستور دارد كه به هيچ كس اجازه ملاقات ندهد مگر آنكه معرفي نامه بياورد. زماني كه وارد كتابخانه اش مي شويم، او عينك يك چشم اش را كنار چشمش نگه مي دارد، تا عمق روشنفكري تان را ارزيابي كند و پس از آن حرف بزند. بعد از آن است كه در برابر شما دانش اين مرد پديدار مي شود.
صداي مكالمه او يكنواخت نيست، بلكه به اندازه تعداد قفسه هاي كتابخانه اش متغير است. عموماً يك انسان رامي توان از طريق كتابهايي كه مي خواند شناخت و وقتي كه بگويم من در كتابخانه اين مرد آثاري از شكسپير، ديكنز، مولير، بيكن، گوته، ولتر، پين، كتابهایی آز انگلستان، آمريكا، فرانسه، آثار سياسي ـ فلسفي روسيه، آلمان، اسپانيا، ايتاليا و غيره را ديدم، مي توانيد خودتان راجع به اين مرد نتيجه گيري كنيد. طي صحبتم با او از سؤالهاي مربوط به آمريكا و دانش او از آن كشور كه در ۲۰سال گذشته جايگاه ويژه اي داشتند، يكه خوردم. دانش او از رويدادهاي آمريكا و دقت نظر وي كه با انتقاد از قانونگذاري ايالتي و ملي ما همراه بود، شديداً مرا تحت تأثير قرار داد، به طوري كه احساس كردم او بايد اطلاعاتش را از منابع داخلي كسب كرده باشد. اما به راستي دانش او به آمريكا محدود نمي شود بلكه سراسر اروپا را دربرگرفته است. زماني كه صحبت از سرگرمي اش ـ سوسياليسم ـ مي شود، او به رؤياهاي ملودراماتيكي كه معمولاً به او نسبت مي دهند، نمي غلتد، اما نسبت طرحهاي اتوپيايي خود كه «رهايي نژاد بشر» است با جاذبه و جديت خاصي (كه دلالت برواقع گرايي اش تئوريهاي او، اگر نه دراين قرن، حداقل در قرن آينده است) ادامه مي دهد.
شايد، دكتر كارل ماركس را در آمريكا به عنوان نويسنده «كاپيتال» و بنيانگذار «جامعه بين الملل» مي شناسند. درمصاحبه اي كه در زير مي آيد، شما مي بينيد كه او از «جامعه» فعلي اش مي گويد.
تا زماني كه ديدارم با كارل ماركس شروع شود، خودم را با «پلت فورم» گزارش رسمي «بانكرانت ديويس» سال ۱۸۷۷ سرگرم كردم، كه به نظرم روشن ترين و جامع ترين بيان سوسياليستي است كه ديده ام. ماركس گفت كه آن را از گزارش مجمع سوسياليست هاي گوته، آلمان درسال ۱۸۷۵ به دست آورده است. به گفته او ترجمه اين گزارش غلط بوده و او آن را تصحيح كرده است كه من تصحيح شده اين متن را مي آورم:
۱ـ حق رأي مستقيم، مخفيانه و جهاني براي تمامي مردان بالاي ۲۰ سال براي تمامي انتخابات اعم از شهرداري و دولت.
۲ـ قانونگذاري مستقيم توسط مردم، جنگ و صلح با رأي مستقيم مردم
۳ـ لغو ارتش ذخيره
۴ـ الغاء تمامي قوانين و مقررات ويژه مربوط به قوانين مطبوعات و اجتماع عمومي
۵ـ درمان جهاني
۶ـ آموزش رايگان و عمومي، آزادي علم و مذهب
۷ـ حذف تمامي مالياتهاي غيرمستقيم. هزينه دولت و شهرداري توسط ماليات بردرآمد مستقيم و پيشرفته تأمين شود.
۸ـ آزادي مشاركت درميان طبقات كارگري
۹ـ تعريف روز قانوني كار. كار زنان محدود و كار كودكان لغو شود.
۱۰ـ قوانين بهداشتي براي حمايت از زندگي و بهداشت كارگران
۱۱ـ مقررات مناسب با توجه به كار در زندان